Faithlife Sermons

De gemeenschap der heiligen

Sermon  •  Submitted
0 ratings
· 1 view

Gemeenschap der heiligen zijn

Notes & Transcripts
Geliefde gemeente,
Laat ik beginnen met wat de kerk al eeuwen belijdt:
De gelovigen hebben allemaal, als ledematen van het lichaam van Christus, gemeenschap aan de Heere Jezus en aan al Zijn schatten en gaven. Elke gelovige moet zich daarnaast verplicht voelen om zijn gaven en talenten, vrijwillig en vol blijdschap, in te zetten voor de andere gelovigen.

De gelovigen hebben allemaal, als ledematen van het lichaam van Christus, gemeenschap aan de Heere Jezus en aan al Zijn schatten en gaven. Elke gelovige moet zich daarnaast verplicht voelen om zijn gaven en talenten, vrijwillig en vol blijdschap, in te zetten voor de andere gelovigen.
Ik wil twee lijnen schetsen vanuit de belijdenissen: Kerk zijn is verbonden zijn met Jezus. Jezus schakelt ook jou in.

Verbonden met Jezus

Gemeentezijn is geen hobby, het begint ook niet bij ons, maar zoals de catechismus zegt: bij Christus. Ik ben als persoon met Hem verbonden, maar ik geloof ook wij samen. Ik heb er vanochtend meerdere dingen over gezegd. Bijvoorbeeld dat het ons hart raakt, dat daar de eerste ontmoeting plaatsvindt met Christus, en twee, dat het ons aan elkaar verbindt en dat ieder van ons daarin een even belangrijke rol heeft, maar dat dit niet betekent dat iedereen hetzelfde doet, of dat ieders rol even groot is.
Het is belangrijk, ja van levensbelang om bij Christus te beginnen. Dat klinkt nogal wiedes in een kerk. Toch is het niet vanzelfsprekend. Ik heb via de Hervormde predikant Wim Dekker wat uitspraken van Bonhoeffer ontdekt. Hij schrijft dat je op een psychische manier kan kijken naar de kerk en op een pneumatische – geestelijke manier. Het komt aardig overeen met wat ik vorige week zei over: kijken vanuit jouw oogpunt, of kijken met de ogen van Jezus.
Vorige week verkondigde ik al dat wij nogal eens vanuit ons oogpunt willen geloven. Dan vinden we het vaak drama in de kerk. Dan worden we boos, verkoelen verhoudingen en zijn we niet meer in staat om te danken. Te danken in de eerste plaats dat er een kerk is. Ik als predikant vergeet dat te vaak te doen. Het is gewoon een wonder dat er een kerk is van mensen die geloven dat ze in Christus een nieuw leven mogen leiden, die proberen handen en voeten te geven aan het Lichaam van Christus. Ziende op de littekens van Jezus mag ik vandaag zeggen: wat een blijde dag! O happy day: Christus ziet het zitten. Hij wil mensen echt vernieuwen. Vandaag is hij daar mee bezig, op deze plek met deze mensen. De kerk is zelf al een geschenk van God. Zoals Paulus ook zegt in : het is een eenheid gesmeed door de Geest. Het is al een geschonken gemeenschap. Dankbaar zijn is de basishouding voor de christen. Ik vind het mooi hoe Bonhoeffer dat zegt: Wij treden de gemeenschap niet binnen als mensen die iets te eisen hebben, maar als dankbare en ontvangende mensen.
Als je zo naar de kerk kijkt, hoe gebroken ook, om dan maar te zwijgen over de rol van meerdere soorten richtingen in de kerk van God, dan kan je met genade naar de gemeenschap kijken. Het is belangrijk om met Christus te beginnen. Het is ook belangrijk omdat het dan niet begint met jou. Dat is wel het risico. Dan wordt het psychisch. Dan vind je de gemeente maar zo zo. Dat samenleven is lastig en dan zoek je naar gelijkgezinden of conferenties om nog ergens adem te kunnen halen. De kerk moet bij mij passen. En zomaar wordt de kerk een clubje religieuze mensen die het wel gezellig hebben met elkaar, maar waarbij het niet gaat over de diepere bekering van je hart die leert samenleven met zondige medemensen. Dat is niet meer nodig omdat je alleen mensen tegenkomt die bij je passen. Ieder doet zijn ding, en je ziet elkaar niet vaak genoeg om je te gaan ergeren. Genadig als de Here is, geeft hij ons aan elkaar om ook in de ogen van de ander te mogen groeien in geloof. Ik heb jou nodig om geduld te leren, zo heeft u mij nodig om zachtmoedig te worden. We doen soms domme dingen, de kerkenraadsleden zijn niet altijd sociaal even vaardig, soms zakelijk, kerkleden sturen boze brieven zonder empathie we magen grote fouten; maar we zijn toch Gods kinderen
De eerste vraag die ik dan ook wil stellen is deze:
Op welke manier zet Christus mij aan om samen te leven? Ervaren we weerstand en waarom?

Jezus schakelt ook jou in

Het tweede wat ik nog wil aanraken is hoe we samen één gemeenschap mogen zijn, met zoveel mensen en wensen.
Ik zou zeggen: dat is een uitdaging, maar met Christus een gegeven.
Onze God is een kleurrijke God. Hij geeft kleuren, geuren, geluiden, smaken enzovoorts. God is creatief. God heeft daarom ook geen mens hetzelfde gemaakt. Wij allen mogen uniek zijn. In Jezus Naam is jouw bijdrage niet alleen mogelijk, maar ook nodig zegt de catechismus. Elk van ons heeft een andere kleur. Zoals heel de schepping Gods grootheid bezingt, zijn creativiteit, zijn macht, zo bezingen alleen de mensen samen de grootheid van Gods liefde.
Sterker nog. Het wezenlijke van God is dat Hij liefde is – Johannes spreekt hier veel over. Liefde kan niet zonder een ander om het mee te delen. Liefde kan niet zonder gemeenschap. Dat betekent dat gemeenschap een eigenschap is van God. Kerk-zijn zonder gemeenschap is dus geen kerk. Tegelijkertijd is een gemeenschap zonder Christus geen ware gemeenschap.
Dan krijg je doelgroepenclubjes. Die mogen er zijn, maar de kerk kunnen ze niet vervangen. De kerk is juist die familie aan mensen die het niet altijd eens zijn, die zondigen tegen elkaar, die het soms niets vinden met elkaar, die het grondig oneens zijn met elkaar, die vriendenclubjes veroorzaken. Dat wat wij een samenraapsel vinden, heeft Christus bij zich geroepen. Meer geloven in die objectieve waarheid doet je stilstaan bij de verantwoordelijkheid die God je geeft. Je bent maar niet een lid, je bent volledig in Gods plan opgenomen. Sterker nog, juist hoe meer zondige mensen bijeen zijn, hoe meer dat zichtbaar wordt, hoe meer we ontdekken dat ik zonder het werk van Christus niet ver kom.
Maar hoe doen we dat. Ik denk dat je vooral voorop moet stellen dat we een gemeenschap vormen. Daarin zijn taken die vastliggen, die ingevuld moeten worden anders kan de kerk geen kerk zijn. Maar gemeenschap van Jezus zijn hoeft niet perse doenerig te zijn. Ik bedoel daarmee: meer dan doen is er zijn belangrijk. Zoals jeugdhonk: daarin zet de jeugd ook gaven in, en de leiding. Je bent er. Gaven inzetten kan ook betekenen: ruimte creëren tot ontmoeting. Gaven inzetten is ook: samen de inhoud van ons geloof doordenken. Vandaag bent u dus uw gaven aan het inzetten. Misschien moeten we dus minder denken bij gaven aan eigenschappen (al horen die erbij), maar jij zelf bent gave. Als je zo kijkt gaat er een wereld voor je open!
We doen ons werk, we hebben onze hobby’s, helemaal niet erg. Maar laat de kerk niet het sluitstuk zijn van je agenda. Dan denk ik dat je de gemeenschap een te vrijblijvende plek geeft in je leven.
De tweede vraag is:
Wat heeft Jezus in zijn genade aan gaven gegeven aan jou? Kleineer die niet, denk niet al te veel in taken die de kerk kent, maar denk ook in wat jij te bieden hebt. Hoe kan dat bijdragen aan de gemeente vandaag?
Related Media
Related Sermons